Zanurzcie się w świecie cyklu „Tuptuś Tenrek i Szeptające Korzonki”. Przeczytaj ciepłą bajkę na dobranoc, która wycisza dziecko i łagodnie uczy, jak nasionko budzi się po deszczu. Ta krótka opowieść pomoże Waszemu dziecku łagodnie zasnąć.
Po ciepłym deszczu cały miniaturowy ogród pachniał mokrą ziemią.
Tuptuś, mały króliczek o miękkich uszach, wysunął nosek z domku pod korzeniem. Najpierw powąchał powietrze. Było ciepłe, spokojne i trochę słodkie, jak świeżo umyta trawa.
— Mhm… jak tu miło — szepnął miękko Tuptuś, uśmiechając się do samego siebie.
Z listka nad wejściem spadła ostatnia kropelka.
Kap.
Tuptuś zamrugał powoli. Deszcz już odszedł daleko. Słychać było tylko ciche kapanie z gałązek i senne brzęczenie jednego małego owada, który chował się pod kwiatkiem.
Króliczek wyszedł ostrożnie. Jego łapki dotknęły chłodnej ścieżki. Ziemia była miękka, ale nie zimna. Taka akurat, żeby po niej dreptać cichutko.
— Tup, tup… tup, tup… — mruknął do rytmu swoich kroków, bardzo spokojnie.
W miniaturowym ogrodzie wszystko było małe i przytulne. Były tam niskie paprotki, kamyczki okrągłe jak guziczki i listki, które trzymały w sobie wodę jak malutkie miseczki.
Przy jednym z takich listków Tuptuś zatrzymał się nagle.
W zielonej miseczce z liścia leżało małe nasionko. Było brązowe, pomarszczone i bardzo ciche. Wyglądało, jakby długo spało i nie wiedziało jeszcze, czy chce się obudzić.
Tuptuś pochylił głowę.
— Och, dzień dobry, maluszku — powiedział z ogromną czułością i zrozumieniem. — Leżysz tu sam w tej wodnej kołysce?
Nasionko nie odpowiedziało. Nasionka zwykle mówią bardzo, bardzo cicho. Czasem mówią tylko tym, że się zmieniają.
Na brzegu liścia błyszczała jedna okrągła kropelka. Przesunęła się powoli, jakby też była senna. Potem dotknęła nasionka.
Tuptuś wstrzymał oddech.
Kropelka nie potoczyła się dalej. Została przy łupince nasionka. Przez chwilę błyszczała na niej jak małe szkiełko. A potem zaczęła znikać.
— Aaa… — westchnął Tuptuś cicho. — Gdzie ty idziesz, kropelko?
Króliczek przyłożył nosek prawie do samej ziemi. Poczuł zapach mokrego listka, ciemnej ziemi i spokojnego wieczoru. Patrzył uważnie.
Nasionko wyglądało teraz troszkę inaczej. Jego pomarszczona skórka robiła się pełniejsza. Jak poduszeczka, która nabiera powietrza. Nie od razu. Powoli. Bardzo powoli.
— Mhm… rozumiem — szepnął Tuptuś, jakby rozmawiał z ogrodem. — Kropelka nie zniknęła naprawdę. Ona weszła do środka.
Usiadł obok liścia i położył uszy wzdłuż pleców. Było mu ciepło. Nad nim duży liść paprotki kołysał się lekko, raz w jedną stronę, raz w drugą.
Tam, gdzie nasionko pije
Tuptuś spojrzał na ziemię pod liściem. Była ciemna i miękka. Woda z kałużowej miseczki powoli spływała z listka. Najpierw robiła cienką, srebrną ścieżkę. Potem wsiąkała w ziemię.
— To tak jak z piciem — powiedział Tuptuś łagodnie. — Kiedy ja piję wodę, ona trafia do mojego brzuszka. A kiedy ziemia pije wodę, woda schodzi niżej. Tam, gdzie czeka nasionko.
W tej samej chwili spod kamyczka wysunął się ślimaczek. Miał lśniący domek na plecach i poruszał się tak wolno, jakby niósł ze sobą całą ciszę wieczoru.
— Dobry wieczór, Tuptusiu — powiedział ślimaczek ciepłym, sennym głosem. — Co oglądasz tak blisko ziemi?
— Nasionko — odparł króliczek szeptem, żeby go nie przestraszyć. — Było pomarszczone. A teraz pije wodę i robi się pełniejsze.
Ślimaczek pokiwał główką bardzo powoli.
— Tak, tak… — powiedział z czułym uśmiechem. — Woda pomaga nasionku się obudzić. Najpierw łupinka mięknie. Potem środek czuje: „Och, już mogę rosnąć”. I kiedy przyjdzie dobry czas, wypuści malutki korzonek.
— Korzonek? — zapytał Tuptuś, mrugając sennie.
— Mhm — szepnął ślimaczek. — Taki delikatny paluszek do ziemi. Korzonek szuka wody i trzyma roślinkę bezpiecznie.
Tuptuś popatrzył na nasionko z zachwytem. Leżało spokojnie, ale już nie wyglądało na takie samotne. Miało przy sobie wodę, miękką ziemię, zielony liść i dwóch cichych przyjaciół.
— Nie musisz się spieszyć — powiedział Tuptuś do nasionka z wielką delikatnością. — Możesz budzić się powoli. Jesteś bezpieczne.
Wiatr poruszył trawkami.
Szuuu…
Trawy odpowiedziały miękko.
Szuuu…
Gdzieś daleko ptaszek poprawił skrzydełka w gnieździe. Kwiaty zamykały płatki, jeden po drugim. Fioletowy dzwoneczek pochylił główkę. Żółty bratek wyglądał, jakby ziewnął bezgłośnie. Nawet krople na listkach przestały błyszczeć tak mocno, bo niebo robiło się granatowe.
Tuptuś ułożył się obok małej kałużowej miseczki. Nie dotykał nasionka, żeby mogło spokojnie pić. Położył tylko łapkę blisko, na miękkiej ziemi.
— Będę tu jeszcze chwilkę — wymruczał. — A potem pójdę spać.
Ślimaczek schował się wygodniej pod listkiem.
— Dobra chwila to cicha chwila — powiedział bardzo łagodnie. — A cicha chwila pomaga rosnąć.
Tuptuś zamknął oczy na jeden oddech. Potem otworzył je jeszcze troszkę. Chciał zapamiętać nasionko, liść i wodę, która nie zniknęła, tylko poszła tam, gdzie była potrzebna.
— Dobranoc, kropelko — szepnął z uśmiechem. — Dobranoc, nasionko. Rośnij sobie powoli.
Nasionko milczało. Ale Tuptuś miał wrażenie, że jest już odrobinkę większe.
Nad ogrodem zapadła miękka noc. Ziemia trzymała wodę w swoich ciemnych dłoniach. Listek kołysał się lekko jak kołderka. A Tuptuś wrócił do domku pod korzeniem, gdzie czekało ciepłe posłanie z mchu.
Wsunął się do środka, ziewnął cichutko.
— Aaa… jutro zobaczę, czy nasionko dalej śpi — wyszeptał sennie.
I kiedy cały ogród oddychał wolno, Tuptuś zasnął spokojnie, otulony zapachem deszczu, miękką ciszą i pewnością, że małe rzeczy rosną najlepiej wtedy, gdy mają wodę, ciepło i kogoś dobrego blisko.
Weryfikacja redakcyjna i dźwiękowa: Redakcja Bajki Taty
Treść przygotowana w oparciu o wytyczne psychologii rozwojowej dla grupy wiekowej 4-6 lat.