Miękkie Zbroje Pimpka Łuskonia – Część 2: Kamień w brzuszku

Poranek przyszedł do Doliny Ciepłych Mchów bardzo uprzejmie, jak ktoś, kto wie, że nie wypada wpadać do czyjegoś pokoju z hałasem. Najpierw rozsunął mgłę nad trawą, potem położył złoty pasek światła na parapecie, a na końcu dotknął noska Pimpka tak lekko, że Pimpek kichnął tylko raz i to z godnością, jak na rycerza w szkoleniu przystało.

Pimpek nie był duży. Miał miękkie uszy, łapki szybkie jak myśli i małą zbroję z kasztanowych łusek, którą sam zapinał na brzuszku. Zbroja trochę skrzypiała, kiedy siadał, ale Pimpek uważał, że to brzmi poważnie. Poważni rycerze, jak wiadomo, czasem skrzypią.

Tego dnia jednak nie miał ochoty śmiać się ze skrzypienia. Zaraz po śniadaniu, kiedy inni mieszkańcy doliny przeciągali się jeszcze przy kubkach ciepłego mleka z miodem, Pimpek wybiegł na polankę ćwiczeń. Trawa była chłodna i wilgotna. Krople rosy przyklejały mu się do futerka nad pazurkami. W powietrzu pachniało liśćmi, ziemią i świeżo przeciętym jabłkiem, które ktoś zostawił na ławce dla późnego zająca.

Pimpek stanął prosto.

Potem poprawił pasek zbroi.

Potem jeszcze raz poprawił pasek zbroi, bo pierwszy raz mógł być niewystarczająco rycerski.

Potem zrobił krok w lewo, krok w prawo, ukłon, obrót i dźwięczne stuknięcie drewnianym mieczykiem o pień starej brzozy.

Stuk.

Ukłon.

Obrót.

Poprawienie zbroi.

Stuk.

Ukłon.

Obrót.

Poprawienie zbroi.

Po dziesiątym razie łapki Pimpka zaczęły drżeć tak delikatnie, jak listki osiki. Po dwudziestym razie mieczyk wysunął mu się z palców i pacnął w trawę z takim dźwiękiem, jakby bardzo mały naleśnik spadł ze stołu. Pimpek schylił się po niego szybko, zbyt szybko, bo hełmik zsunął mu się na oczy.

— Doskonale — mruknął do siebie. — Teraz jeszcze nie widzę. To prawie na pewno pomaga w nauce.

Ale wcale nie było mu do śmiechu.

Gdy łapki ćwiczą za dużo

Pimpek ćwiczył dalej, bo w jego głowie siedziała myśl twarda i uparta jak pestka śliwki. Jeśli będę ćwiczył wystarczająco dużo, już nigdy się nie pomylę. Jeśli nigdy się nie pomylę, nikt nie zmarszczy brwi. Jeśli nikt nie zmarszczy brwi, będę bezpieczny.

Myśl brzmiała rozsądnie. Nawet bardzo rozsądnie, jeśli nie sprawdzało się jej zbyt dokładnie. Miała jednak pewną wadę: im mocniej Pimpek próbował być bezbłędny, tym bardziej jego ciało robiło się niespokojne, jakby ktoś wsypał mu pod futerko garść ruchliwych mrówek.

Najpierw zaczęły trząść się łapki. Potem policzki zrobiły się gorące. Tak gorące, że Pimpekowi wydawało się, iż gdyby położyć mu na nich plasterek sera, ser pewnie by zmiękł. Gardło ścisnęło się w wąską rurkę. Oddychanie stało się krótkie, małe, pospieszne.

Pimpek znów poprawił zbroję.

Klamerka kliknęła.

Potem poprawił ją drugi raz.

Klamerka kliknęła głośniej, jakby też miała własne zdanie na temat przesady.

— Pimpeku — odezwał się cichy głos.

Na brzegu polanki siedziała pani Luminia, świetlikowa opiekunka. Była drobna, srebrzysta i świeciła łagodnym blaskiem, który nie raził w oczy, tylko przypominał lampkę postawioną przy łóżku. Nosiła szal z pajęczej nici, tak cienki, że poruszał się nawet wtedy, gdy wiatr jeszcze się zastanawiał, czy chce wiać.

Pimpek wyprostował się natychmiast.

— Ćwiczę — powiedział szybko. — Bardzo dobrze ćwiczę. To znaczy, jeszcze nie bardzo dobrze, ale ćwiczę bardzo dużo, więc to prawie to samo, tylko bardziej męczące.

Pani Luminia podleciała bliżej i usiadła na niskim kamieniu nagrzanym słońcem.

— Widzę, że ćwiczysz dużo — powiedziała spokojnie. — A czy widzisz, co robią twoje łapki?

Pimpek spojrzał w dół. Łapki drżały. Mieczyk podskakiwał w nich leciutko.

— One się przygotowują — odparł Pimpek po chwili. — Do czegoś. Prawdopodobnie do wielkiego zwycięstwa. Albo do upuszczenia miecza.

Pani Luminia uśmiechnęła się kącikiem ust.

— Na chwilę odłóż miecz. I nie poprawiaj zbroi.

To ostatnie zabrzmiało dla Pimpka prawie jak prośba, żeby nie oddychał. Spojrzał na klamerkę. Klamerka wyglądała podejrzanie. Mogła być krzywo. Mogła przesunąć się o pół włoska. Mogła, mówiąc krótko, zachowywać się skandalicznie.

— Tylko na chwilę — dodała opiekunka. — Zbroja poczeka. Zbroje są w tym całkiem dobre. Rzadko gdzieś biegną.

Pimpek westchnął i położył mieczyk na trawie. Potem usiadł obok pani Luminii. Zbroja skrzypnęła cicho. Tym razem dźwięk nie był poważny. Był raczej zmęczony.

Polanka przyjęła ich ciszą. Nad koniczyną brzęczał jeden gruby trzmiel, pracowity i bardzo zajęty własnym brzęczeniem. W oddali strumyk przesuwał wodę po kamieniach, raz głośniej, raz ciszej, jakby nucił melodię bez słów. Słońce ogrzewało Pimpkowi plecy. Pod łapkami czuł chłód ziemi, miękkość mchu i małe źdźbła trawy, które łaskotały go między palcami.

— Teraz — powiedziała pani Luminia — sprawdzimy, gdzie mieszka twój niepokój.

Pimpek zmarszczył nos.

— Czy on płaci czynsz?

— Obawiam się, że nie — odparła poważnie. — Ale czasem zajmuje sporo miejsca.

Gdzie mieszka niepokój

Pani Luminia poprosiła Pimpka, żeby zamknął oczy, lecz tylko jeśli chce. Pimpek chciał i nie chciał jednocześnie, co było dość niewygodne, ale w końcu przymknął powieki. Przez czerwone ciepło pod powiekami widział słońce. Nie musiał niczego robić. Nie musiał ukłonić się idealnie, nie musiał trzymać miecza prosto, nie musiał zgadywać, czy ktoś patrzy.

— Zrób spokojny wdech nosem — powiedziała opiekunka. — Tak, jakbyś wąchał zupę i nie chciał, żeby kucharz zauważył, że jesteś bardzo głodny.

Pimpek wciągnął powietrze. Pachniało trawą, rosą i odrobiną jabłka.

— A teraz wypuść powietrze powoli, pyszczkiem. Jakbyś chłodził łyżkę kakao.

Pimpek wypuścił oddech. Najpierw krótko, potem dłużej. Ramiona opadły mu o mały kawałek. Zbroja przestała uciskać tak mocno.

— Teraz zapytaj swoje ciało, co chce ci powiedzieć — szepnęła Luminia.

Pimpek nie był pewien, czy ciało odpowiada słowami. Jego ciało zwykle odpowiadało burczeniem w brzuchu, kiedy mijała pora podwieczorku, albo ziewaniem, kiedy ktoś udawał, że nie jest późno. Tym razem jednak nie usłyszał słów. Poczuł coś.

W brzuszku leżał ciężar.

Nie był ostry. Nie kłuł. Był raczej okrągły i twardy, jak gładki kamień znaleziony w strumieniu. Leżał nisko, pod paskiem zbroi, i sprawiał, że Pimpek nie mógł swobodnie siedzieć.

— Chyba mam kamień w brzuszku — powiedział cicho.

Pani Luminia nie zdziwiła się ani trochę.

— Jak duży?

Pimpek zastanowił się. Nie otwierał oczu. Widział ten kamień po swojemu. Był szary, ciężki i chłodny, choć policzki Pimpka nadal były gorące.

— Jak śliwka — powiedział. — Tylko bez smaku. I bez sensu.

— A co jeszcze czujesz?

Pimpek przełknął ślinę. Gardło znów się ścisnęło.

— Tu jest wąsko — dotknął szyi. — Jakby ktoś zawiązał za ciasno szalik, chociaż nie mam szalika. A policzki są gorące. Łapki się trzęsą.

— To bardzo ważne wiadomości — powiedziała Luminia miękko. — Twoje ciało mówi: boję się.

Pimpek otworzył jedno oko.

— Ale ja nie uciekam przed smokiem.

— Strach nie przychodzi tylko przy smokach. Czasem przychodzi wtedy, gdy boimy się, że ktoś nas źle oceni. Że pomyślimy: „Nie umiem”. Albo że ktoś inny tak pomyśli.

Pimpek patrzył na trawę. Jedna mrówka niosła okruszek większy od własnej głowy i wyglądała przy tym na osobę, która nie ma czasu na cudze opinie.

— Wczoraj pomyliłem krok przy ukłonie — powiedział Pimpek bardzo cicho. — I Julek parsknął śmiechem. Może nie ze mnie, może z własnego nosa, bo on ma nos podatny na śmiech. Ale ja pomyślałem, że wszyscy widzą tylko moją pomyłkę.

Pani Luminia przesunęła się bliżej, a jej blask położył się na zbroi Pimpka jak ciepła plamka.

— Pomyłka to nie jest dowód, że jesteś zły. To dowód, że próbowałeś zrobić coś trudnego.

Pimpek słuchał. Te słowa nie wypchnęły od razu kamienia z brzuszka, bo kamienie bywają uparte, ale zrobiły wokół niego trochę więcej miejsca.

— Czy jeśli będę ćwiczył spokojniej, mogę nadal zostać dobrym rycerzem? — zapytał.

— Dobrym, a nawet takim, który umie zauważyć, kiedy jego łapki proszą o przerwę. To rzadka umiejętność. Niektórzy dorośli szukają jej latami pod stertą bardzo ważnych papierów.

Pimpek parsknął cicho. Tym razem śmiech nie zranił. Był mały i ciepły.

Słońce przesuwało się powoli ku drzewom. Dzień zrobił się miękki na brzegach. Cienie wydłużyły się na polance, a trzmiel, po wykonaniu swojej brzęczącej pracy, zniknął gdzieś w kwiatach. Pimpek oddychał z panią Luminią jeszcze kilka razy. Wdech — zapach trawy. Wydech — jak chłodzenie kakao. Wdech — ciepło na plecach. Wydech — ciężar w brzuszku odrobinę mniejszy.

Nie zniknął całkiem. Ale Pimpek już wiedział, że kamień nie jest wrogiem. Jest wiadomością. Ciało przyniosło ją do niego najuczciwiej, jak potrafiło.

Wieczorem, kiedy dolina układała się do snu, Pimpek siedział na progu swojego małego domku. Zbroja wisiała na krzesełku, bezpieczna i nieruchoma, jak obiecała pani Luminia. Mieczyk leżał obok, przykryty chustką, bo Pimpek uznał, że narzędzia rycerskie też mogą potrzebować kocyka. Nad mchem zapalały się świetliki. Jeden po drugim, cierpliwie, bez pośpiechu.

Pani Luminia przyniosła mu kubek ciepłego mleka z kroplą miodu. Pimpek trzymał go obiema łapkami. Ciepło przeszło przez kubek do palców, potem do ramion, a potem niżej, aż do miejsca, gdzie wcześniej leżał kamień.

— Jutro też będę ćwiczył — powiedział sennie.

— Dobrze.

— Ale najpierw sprawdzę, czy moje ciało nie chce mi czegoś powiedzieć.

— Jeszcze lepiej.

Pimpek ziewnął tak szeroko, że przez chwilę wyglądał, jakby chciał połknąć własny hełmik. Na szczęście hełmik był daleko.

W łóżku pachniało czystą pościelą i suszoną lawendą. Koc był miękki, ciężki w sam raz, jak spokojna łapa położona na plecach. Za oknem strumyk nucił swoją nocną piosenkę, a świetliki świeciły małymi, złotymi punktami. Pimpek położył łapkę na brzuszku.

Kamień był już malutki. Może jak pestka jabłka. Może jak ziarenko piasku.

— Słyszę cię — szepnął Pimpek do swojego ciała. — Nie musisz krzyczeć.

Potem zamknął oczy. Oddech sam stał się wolniejszy. Policzki ostygły. Gardło rozluźniło się, jak rozplątany szalik. Łapki odpoczywały na kołdrze, ciężkie i spokojne.

A cała Dolina Ciepłych Mchów zasypiała razem z nim — powoli, bez oceniania, bez pośpiechu, w miękkim świetle nocy.